Op dit moment werk ik veel met mannen met een justitiele titel. Dat kan top600, isd, tbs of een andere vorm van reclassering toezicht zijn. Wat me opvalt is dat de meesten een autoriteitsprobleem hebben, wat betekent dat ze slecht reageren op macht. Strengheid, duidelijkheid en regels geen probleem, mits er ruimte is voor persoonlijk contact. Vanuit het contact wat je opbouwt kunnen strengheid, duidelijkheid en regels een plek krijgen in de begeleiding. De relatie komt voor de correctie.

Duidelijkheid en niet perse regels.
Duidelijkheid betekent niet per definitie streng zijn of macht gebruiken. Het is een denk kader wat werkt als een kader waarin we van gedachte kunnen wisselen en kunnen onderhandelen. Onderhandelingsruimte geeft een gevoel van autonomie. Onderhandelen kan lastig zijn, want je moet de achtergrond van de regels kennen.

Rechtvaardigheid en niet perse straf.
Wanneer er bijvoorbeeld ruzie ontstaat of regels worden overtreden dan is het alsnog goed om hoor en wederhoor toe te passen. Niemand heeft voor 100% ongelijk. Het horen van het waarom geeft een gevoel van rechtvaardigheid. Daarna kan altijd een passende sanctie gegeven worden. De client kan hier veel beter mee omgaan als hij gehoord wordt.

Gelijkmoedigheid en niet perse reactie.
Veel van de delicten en autoriteitsconflicten komen voort uit het niet kunnen reguleren van emoties. Het kan nogal heen en weer stuiteren in het gevoelsleven van een client en die is naar mijn ervaring gebaat bij gelijkmoedigheid en oordeelloos luisteren. Dit betekent niet dat je conflicten vermijd, maar dat je afstand hebt tot wat er gebeurt. Clienten in detentie en een zorgsysteem hebben weinig gevoel van zelfbeschikking. Iets wat ze kunnen doen is een begeleider persoonlijk raken, dat is soms nog de enige macht die ze ervaren. Daar moet je as begeleider bewust van zijn.