Vandaag had ik een gesprek met twee deelnemers van de buurtcirkel. We begonnen met vijf minuten sharing. Er is iemand die praat en de andere twee luisteren. De rode draad werd al snel de werking van de geest.

Een deelnemer is al vanaf zijn jeugd heldervoelend en ziet aura’s. Hij weet veel over meditatie, werken met gidsen en energie (reiki). De andere deelnemer heeft acht psychoses gehad en verschillende (traumatische) opnames. Beiden horen stemmen. Het gesprek ging over deze stemmen, wanneer kun je deze vertrouwen en wanneer wordt het psychotisch/onbeheersbaar.

Ik voelde me als een bemiddelaar en bewaker van de veiligheid in dit gesprek. Beiden waren enthousiast over hun eigen invalshoek en tegelijk nieuwsgierig naar elkaar. De centrale vraag voor mezelf was, iets wat me als psychiatrisch verpleegkundige en kenner van meditatie altijd heeft bezig gehouden, waar loopt mediumschap en dat soort bewustzijnsstaten over in psychose? 

Ik heb psychotische cliënten meegemaakt die volledig gelukkig waren en niet meededen met de afspraken in de samenleving. Ik heb ook psychotische cliënten meegemaakt met grootheidswaan en achterdochtige ideeën. Ik vermoed nog steeds dat wanneer mensen met een psychose meer kennis hebben van meditatie (het verblijven in de positie van de waarnemer) er een manier bestaat om beter met een psychose om te kunnen gaan. De deelnemer die psychoses had gehad noemde twee dingen die voor hem belangrijk bleken;
1.zien dat de stem geen gelijk had en hij zich ertegen kon verweren
2.het gronden van zijn aanwezigheid (niet verdwaald raken in zijn gedachtes)

De client met psychose ervaring vertelde dat zijn stem het opperwezen vertegenwoordigde en hij trots was dat God via hem sprak. Toch kwam hij er achter dat de voorspellingen die dit opperwezen deed niet betrouwbaar waren. Hij leerde zich ertegen te verweren. De medicatie die hij nu slikt helpt hem de stemmen op de achtergrond te houden. Dit is fijn, maar tegelijk heeft hij last van de bijwerkingen (droge mond, onrustig gevoel in zijn lichaam en vlakke stemming). Daar moet hij ook mee leren omgaan.

In dit gesprek liet ik vooral hen filosoferen en ontdekken. Tegelijk waakte ik ervoor dat de sfeer geaard bleef en de client met psychose gevoeligheid niet te ver mee ging in het enthousiasme van de client met meditatie ervaring en kennis. Dat voelde ook spannend, want ik wilde ook niemand te kort doen. Ze konden elkaar goed begrijpen en laten zijn.

Op een gegeven moment voelde ik dat het genoeg was. Het vele praten voelt dan wat licht in mijn hoofd en ik krijg een neiging om uit te checken. Even weer in het lichaam kome en een afspraak plannen om een volgende keer er verder over te praten als het zo uitkomt.

Volgende week gaan we naar het Tropenmuseum en laten we dit onderzoek even rusten.