Het gat in de weg procesmodel.
Een proces verloopt altijd als volgt; ik ga van A naar B en op de weg daar naar toe zit een gat in de weg. Ik val er in en dat doet pijn. Ik klim er weer uit met een inzicht en ik begin de route opnieuw. Ik start weer bij A loop naar B, ik val weer in dat zelfde gat. Het is wel iets kleiner valt me op, maar goed ik weer op de bodem en het doet pijn. Alles start opnieuw. Ik val weer in hetzelfde gat en het is weer iets kleiner. Dit gaat zo nog een paar keer door en op een geven moment kom ik bij B aan zonder over een gat te lopen. Het is er niet meer.

De natuurlijke evolutie gaat langzaam. Het ontvouwen van een mens ook. Ik heb recentelijk twee voorbeelden van hoe het in de hulpverlening kan lopen.

Client 1.
Ik kreeg deze Turkse man een jaar geleden overgedragen, omdat niemand er iets mee kon. Een turkse man met een bipolaire stoornis. Hij was niet depressief en niet manisch, waarschijnlijk door zijn medicijn gebruik. De afgelopen tien jaar had hij drie manische periodes gehad waardoor zijn gezin en bedrijf ten gronde zijn gericht. Hij had in die tijd een ontkenning van zijn ziekte. Een jaar lang heb ik hem zonder noemenswaardige gesprekken begeleid. Hij gaf het tempo aan. Alleen wanneer er urgente dingen waren hadden we kort en functioneel contact. Er is in deze tijd een bepaald soort vertrouwen ontstaan.

Sinds enkele maanden wordt zijn medicatie afgebouwd en komt er een andere persoonlijkheid naar de voorgrond. Een extraverte en intelligente man. Hij vertelt mij alles wat hem bezighoudt, omdat hij mij vertrouwt. De ruimte die hij kreeg is nu omgezet in een nauwe samenwerking die elke dag plaatsvindt. Zoals hij zegt alles heeft zijn tijd en plek.

Client 2.
Deze zorgmijdende Marokaanse schizofrene jongen heb ik van de straat gehaald en bij ons opgenomen. Hij past eigenlijk niet in het afdelingsprofiel, maar omdat ik ook zijnĀ  oeder begeleide en niemand contact met hem kreeg hebben we een uitzondering gemaakt. Meer dan een jaar lang zei hij weinig tot niets tegen mijn collega’s. Ik was langere tijd zijn enige contact. Sinds enkele maanden is er iets veranderd in hem en begint hij steeds socialer te worden. Afgelopen week vertelde hij dat hij hier voor het eerst in zijn leven gelukkig is. Moet je nagaan hoe langzaam en simpel dit verloopt. Zijn vertrouwn in ons is gekomen, omdat hij zich een jaar lang niet met ons hoefde te bemoeien en wij er wel altijd waren als hij iets nodig had. Iedereen, inclusief de behandelaar is verwondert over de stappen die hij maakt.