Wanneer een crisissituatie als te veel en te snel aanvoelt ontstaat er een gevoel van onmacht. Die onmacht  kun je zien als een bom met energie die in het lichaam wordt vastgezet.

De kern van een trauma is; vastgezette energie.

Het mooie is dat het lichaam weet hoe het zichzelf weer kan helen na een dergelijk incident. Het maakt een pendelbeweging van de pijn en herinneringen naar ontspanning en weer terug naar het trauma. Dit kan dagen, weken en maanden doorgaan en is een gezond herstel.

Wanneer deze pendelbeweging vast komt te zitten spreek je van een post traumatische stressstoornis. De heling vindt dan geen doorgang. Dit heeft allerlei symptomen zoals herbelevingen, angst, alertheid, nachtmerries, somberheid en/of enorme woedeaanvallen. 

Wanneer er een crisissituatie is geweest op jouw afdeling dan is het belangrijk om er direct veel over te praten. Het verwoorden van de spanning ontlaad de opgeslagen energie en zet die pendelbeweging in gang.

Het is over het algemeen niet gezond om langer dan twintig minuten in de pijn rond te hangen. Wissel het af met leuke dingen doen of een andere afleiding.

Op de afdeling waar ik werk gebruiken we een manier van werken die we bij de politie hebben geleerd. Het nabespreken heet debrieving en gaat volgens een bepaalde structuur;

1.We zetten iedereen in chronologische volgorde in de ruimte neer (wie was er het eerst)

2.De eerste vertelt wat hij of zij heeft ervaren, de volgende vult aan, etc. Zo krijgt iedereen het hele verhaal compleet en de verschillende perspectieven te horen.

3.Het geheel wordt aan de hand van het debrieving formulier besproken en samengevat.