Een van de belangrijkste aspecten als hulpverlener vind ik de intimiteit opzoeken met mijn clienten. De relatie bepaald voor het grootste deel de uitkomst van de hulpverlening. De behoefte aan langdurig zorgzaam contact is altijd in het moment. NU. In dit NU funtioneer ik als een vriend en als een familielid. Dat is een grijs gebied. Er zit namelijk de intimiteit en gevoelsaspecten van een dergelijke intieme relatie in en mijn rol als hulpverlener. Het valt mij op dat clienten dat heel goed kunnen scheiden en dat het soms door elkaar loopt. De rode draad is echter; hoe intiemer ik kan zijn met iemand des te meer ze mij aanvaarden als hulpverlener.

Het gaat dan in eerste instantie over praktische dingen; help ik iemand met tien euro uit mijn eigen zak, mag hij mij fiets een keer lenen, vertel ik over mijn prive leven, gaan we een biertje drinken, etc. Het bewust kiezen van acties die voorbij de algemene normen en waarden in de hulpverleningsland gaan helpen in het opbouwen van die dubbele relatie. Daarin kan ik dan niet te ver gaan naar beide kanten; te formeel of te vriendschapelijk. Elke hulpverlener moet zijn eigen stijl daarin vinden.