Als begeleider in de zorg ben ik onder andere een vertaler van alle bureaucratie naar de cliënt toe en andersom. Zoals elk mens een gebruiksaanwijzing heeft, heeft elke, organisatie ook een gebruiksaanwijzing. In onderstaande film (bv bij pathe-thuis te zien) wordt dit spanningsveld en het gat in de beleving van cliënt en organisatie zeer goed in beeld gebracht.

In mijn werk als begeleider voor dak en thuisloze mensen heb ik geleerd de medewerker van een organisatie mijn behoefte voor te leggen en ze te laten meedenken. Vragen en doorvragen, totdat ik weet welke taal hij of zij spreekt. Vaak is het ook nog zo dat verschillende medewerkers bij dezelfde organisatie andere talen spreken. Ik zie het meer als een spel en het samen uitzoeken van de raakvlakken. We willen uiteindelijk allebei ons werk goed doen en de cliënt helpen. Het liefst in een positieve sfeer.

Wanneer ik van het kastje naar de muur wordt gestuurd leg ik vriendelijk uit wat ik heb meegemaakt, wie ik gebeld heb, hoelang ik in de wacht heb gestaan, welke acties ik heb ondernomen, wat de situatie van de cliënt is en vervolgens maak ik hem of haar mede probleemhouder van het geheel; hoe kan jij mij hierbij helpen?

Als cliënt heb je vaak al zoveel emotionele druk en problemen dat het dragen van het ongeduld te zwaar is en er een ruzie ontstaat. Voor niemand leuk.