Ik begeleid een dertigjarige jongen die afgestudeerd is aan de universiteit en nu in zijn zevende maand van herstel van zijn tweede psychose zit. Elke dienst maken we een wandeling waarin hetzelfde thema besproken wordt; wat zijn nu mijn toekomstmogelijkheden? 

De eerste keer was nog alles mogelijk, een twee keer geeft toch impliciet een boodschap van; dit zou wel eens chronisch kunnen worden. Het moeilijke is ook dat niemand echt iets kan voorspellen of aangeven waar de oplossing ligt.

Zo voelt hij zich de laatste weken somber. Komt dit nu door de haldol, de fysieke aanslag op zijn hersenen of zijn mentale mind set? Want wanneer je zeker weet wat de oorzaak is kun je er ook beter aan werken.

Tijdens onze gesprekken komt er iets bovendrijven, namelijk zijn positieve associatie met het woord en het lijflijke gevoel van “strijder”. Hij voelt zichzelf een strijder, omdat met zo min mogelijk hulpmiddelen er boven op wil komen. Hij ervaart nu al weken, elke dag een intense somberheid met minderwaardigheids gevoelens. Hij is gestopt met roken, alcholo en wil geen akinaton of anti depressiva. Hij wil op eigen kracht herstellen en een toekomst maken.

In eerste instantie zag hij twee mogelijkheden voor een bijdrage leveren aan de maatschappij; ervaringsdeskundige en zijn universitaire technische kennis weer gaan gebruiken. Hij kiest nu voor het laatste, omdat hij het gevoel krijgt dat ervaringsdeskundigheid toch niet echt een volledig herstel is. Hij is dan toch nog te veel bezig met zijn identiteit als cliënt in de zorg. 

Voor mij was het in eerste instantie moeilijk om erbij te blijven, omdat ik niet wist wat goed voor hem was. Moet ik hem wekken, motiveren, laten liggen en herstellen, etc. Ik heb er een intervisie mee gedaan en opnieuw met hem in gesprek gegaan. Ik vertelde hem eerlijk dat ik niet wist wat te doen. Hij gaf aan dat te voelen en daar werd hij onzeker en boos van. Hij heeft nu juist iemand nodig die hem confronteert en een schop onder zijn hol geeft. We hebben afgesproken dat ik hem elke dienst om 10.00 uit bed haal en dat we dan iets gaan ondernemen.

De somberheid kan hij nu steeds beter omzetten – via het gevoelsidee van de strijder – naar actie. Het in actie komen triggert nu weer meer zijn onzekerheid, omdat hij meer in relatie gaat met mensen. Hiervoor heeft hij op internet een cursus gezocht die hem kan helpen (comet) en de behandelaar gaat hier in mee. Dit geeft hem weer een gevoel van richting en controle over zijn leven.

Dit is nu enkele weken aan de gang en we voelen ons er beide goed bij.

In mijn eigen netwerk heb ik iemand gevonden die een soortgelijke geschiedenis heeft gehad en uiteindelijk heel goed is terechtgekomen. Dus het hoeft geen afglijdend pad te zijn wanneer je twee psychoses hebt gehad. We gaan hem binnenkort opzoeken om zijn ervaring te horen.