Wat weet ik nu van die man hierboven in zijn pak met zijn kleurige sokken? De projecties zijn; die werkt vast niet in de zorg, hij is wat bleekjes, waarschijnlijk niet goed geslapen, hij is vast rijk om zo aan het strand te zitten, etc.

Herstelgericht luisteren is iemand werkelijk laten vertellen wat hij of zij vertellen wil, voordat jij iets anders doet.

Je luistert, je zegt het terug en je laat je corrigeren, etc. Dat geeft zo’n ritme. Iemand zegt iets, je zegt het terug, de ander zegt “o, ja, ongeveer zo, maar het klopt niet helemaal, het is zo en zo” en dan zeg je “o, ja, het is zo” en dan zegt hij of zij “ja, zo zit dat wel, maar hier is nog een klein detail, dat je nog niet hebt begrepen, zo en zo”, dan zeg jij “dus dat kleine detail zo en zo” en dan zegt hij of zij “ah, nu heb ik het gezegd, nu heb je mij begrepen!”. Dan is er een vrije ruimte, vanbinnen in het lichaam en tussen elkaar. In die ruimte, in die aanwezigheid in het contact kan het volgende komen. Dan komt er iets diepers. 

Herstelgericht luisteren is samen op onderzoek uitgaan. Dit kan filosofisch en gevoelsmatig en allebei. Er zijn geen regels. Er zijn wel de peilers van TeamContact en de stappen van LichaamFocussen helpen enorm. Werkelijk luisteren wordt ons nauwelijks meer geleerd. Raar eigenlijk. Ik krijg hulpverleners en therapeuten in mijn groepen die het heerlijk vinden om zo open te leren luisteren. Het is levendig, spannend en in het moment. En het belangrijkste is misschien nog wel dat er een gevoel van werkelijk contact ontstaat.

Deze ruimte en aanwezigheid zou je ook willen hebben in organisaties. Dat er ruimte is om te ademen voor mensen. In deze ruimte ontstaat creativiteit en commitment.