Al jaren zet ik me in om helende gespreksvormen te gebruiken in de hulpverlening. Het laatste jaar werk ik samen met een groep mensen die een zelfde visie hebben en ontstaat er een klik met de vorm; dialoog.

Dialoog is een vorm van communiceren waarbij alle rollen naar de achtergrond bewegen en de menselijkheid naar voren komt. We zitten in een cirkel en er is een talking stick. Diegene die de talking stick vasthoudt spreekt en de anderen luisteren. Iedereen wordt gehoord en het onderwerp wordt bepaald door een van te voren vastgestelde vraag. Iedereen verwoordt zijn of haar inzichten vanuit openheid en voortbouwen op elkaar. Er wordt niet gecoacht of overmatig vragen gesteld.

Ik heb inmiddels meerdere sessies gedaan met management, begeleiders en bewoners en het werkt erg goed. Er ontstaat een sfeer van verbinding en er komt informatie boven die normaal gesproken onder de oppervlakte blijft. Veiligheid begint met openheid en kwetsbaarheid en de dialoogvorm geeft een duidelijke structuur om deze aspecten wakker te maken en professioneel te kaderen.

Er zijn inmiddels in Amerika en Engeland hele dialogische organisaties ontstaan waarbij de recidive van gedetineerden enorm afneemt. Er worden dan dialoog sessies gehouden met aan tafel politie, familie, reclassering, behandelaar en gedetineerde. Er ontstaat inzicht in de (menselijke)  beweegredenen van alle betrokkenen en er vindt tegelijkertijd heling plaats, omdat iedereen zich gehoord en gezien voelt.

Die keren dat ik dialoogsessies heb gefaciliteerd kwam iedereen er met meer energie uit dan dat ze er in gingen. Dat is met de normale besprekingen en vergaderingen wel eens anders. Dat komt overigens niet door mij persoonlijk, maar door de ingredienten van de dialoog. De uitnodiging is om vanuit je hart en/oof hoogste impuls te spreken en dat is altijd een zielsstroom. Wanneer je diepere weten stroomt en er wordt geluisterd wordt je vanzelf energiek en levendig.