Dit zijn twee verhalen uit Amerika. Het brengt mij wel bij de vraag wat de blinde vlekken in Nederland zijn. Als ik zie dat het in Amsterdam zeker acht maanden duurt voordat je een serieuze intake hebt over je situatie en veel dakloze mensen dit niet redden en onzichtbaar blijven, zie ik veel overeenkomsten.

Ik kan me nog mijn begin tijd herinneren zo’n drieentwintig jaar geleden waar ik coordinator was van een opvanghuis bij de Nieuwmarkt. Wanneer ik een vrij e kamer had en er kwam iemand langs waarvan ik dacht dat die hulp nodig had nam ik hem op. Niks bureaucratie. Of de twaalf jaar waar ik in de Bijlmer werkte en er honderden mensen in boxen en bosjes woonde. Die zijn toen met een gezamenlijke inspanning van ggd, behandelteams, verslavingszorg, politie, justitie en woonbegeleiding in een jaar of tien helemaal van de straat gehaald. Schitterende tijden.

Als ik nu kijk hoeveel tijd en geduld het me kost om mensen die werkelijk hulp nodig hebben in zorg te krijgen is dat eigenlijk niet normaal. Ik hoor hun dagelijkse verhalen en struggles, maar bij een loket worden er regels uitgevoerd die niet in de belevingswereld passen van deze mensen. Het is zoals de man zegt in het filmpje; laat ze met ons komen praten, dan krijg je echte informatie.

Een paar weken geleden organiseerde ik een leefklimaatdag, waarbij we in de ochtend met collega’s interventies bedachten. Deze gingen we in de middag met bewoners doornemen. Er ontstond een totale shift, omdat wij in een hele andere belevingswereld dingen bedenken. Zo hadden wij bijvoorbeeld de behoefte dat bewoners meer op de groep zouden zijn, dat is toch gezellig en dat is goed voor de eenzaamheid. De twee bewoners die er waren, net van tientallen jaren hardrugs af, jaren in detentie en internaten….

Als je mij op de groep ziet, dan gaat het slecht met mij

Misschien raad je het al, die willen helemaal niet op de groep, waar het harddrugs gebruik leeft en het gezamenlijk eten herinneringen oproept aan een mindere tijd. Na deze middag hebben we toch weer van alles bij kunnen stellen vanuit werkelijk begrip. Ik verbaas mezelf voorturend over het verschil tussen mijn hulpverlenings denken en het straat denken.