Sinds kort ben ik coach van een buurtcirkel in Amsterdam oost. Het doel is om mensen in een buurt met elkaar te verbinden, zodat ze hun hulpvragen onderling kunnen oplossen. Dit buurtcirkelconcept komt uit Rotterdam en spreod zich langzaam over Nederland uit. Het blijkt dat mensen na twee jaar geen of veel minder hulpvragen hebben bij professionals. Buurtcirkels voorzien in de behoefte van de de gemeente om mensen zelfstandig te laten wonen en steeds meer los te laten komen van de (dure) hulpverlening.

Voor mij is dit de ideale baan om mijn ervaring en gedachtegoed te delen en toe te passen. Het zijn langlopende projecten waarin we elkaar echt leren kennen. Gisteren was mijn eerste bijeenkomst en ik werd meteen al geraakt door de openheid en kwetsbaarheid van de deelnemers. Best spannend voor mensen die bijvoorbeeld veel gepest zijn of een psychiatrische handycap hebben om zo met onbekende iets te delen. Ik zag mensen langzaam ontspannen en open gaan, omdat er goed naar elkaar geluisterd werd. Wat al snel boven water kwam is dat ze zich allemaal eenzaam voelen in hun eigen huis en dat ze de buurtcirkel zien als een mogelijkheid om (te leren) contact te leggen en vrienden te maken.

De invulling van de buurtcirkels ligt bij de deelnemers. Samen koken ligt voor de hand, maar alles is mogelijk; samen wandelen, spelletjes doen, mediteren, etc. Ik heb er zin in en ben benieuwd hoe alles gaat lopen. ik merkte sowieso dat nieuwsgierigheid de drive is achter het contact. Het meer willen weten van elkaar is de motor in de communicatie. ik denk dat ik de eerstvolgende keer een nieuwsgierigheid oefening ga doen waar je in tweetallen elkaar vragen kunt stellen en daarna deelt wat dit met je doet.