Vandaag vertelde Wim dat zijn dag goed begon. Hij vond om 6.00 een winkelwagentje van Albert Hein met twee euro er in. Hij heeft het karretje toen twee kilometer meegenomen naar een filiaal waar de karretjes snachts buiten staan en die twee euro gecashed. Met die twee euro kan hij straks bij de Vomar twee croisantjes halen en een yogertdrankje, legde hij uit. Mooi land Nederland.

Wim is bekend met bedelen. Hij heeft daar hele theorieën over. Netjes gekleed gaan en als je echt wil scoren een leuk petje op of iets anders waar mensen om kunnen lachen. Hij gaat vaak bij een winkel naar binnen en gaat dan bij de kassa staan. De ene winkeleigenaar stuurt hem weg, de andere geeft hem juist geld. Of hij gaat het park in en vraagt aan de mensen die daar op kleedjes zitten om geld.

Wim haalt in 3,5 uur gemiddeld 40 euro op. Tel maar uit je winst. Daarnaast doet hij ook nog de koffie op een zorgafdeling en daar verdient hij 1 euro per uur. Het maakt hem niet zo veel uit, maar hij vindt het wel een groot verschil. Zo kan de wereld van een “dakloze” er uit zien. Er zijn overigens maar weinig dakloze mensen die (durven) bedelen. Dat is toch iets wat je moet liggen.

Ik sprak ook Wilmut. We zaten samen in de zon en hij zei dat dit een perfecte dag was om naar de Dam te gaan, een biertje te bestellen met een bittergarnituurtje. Maar ja, zei hij direct, dat zit er niet in. Hij vertelde dat hij tot dinsdag nog twee euro had. Het is nu zaterdag. Hij dacht er aan om kip te kopen, zodat hij die dagen toch iets lekkers kon eten. Ik vertelde hem over Wim die in 3,5 uur 40 euro met bedelen verdiende. Dat zag hij helemaal niet zitten. Als ze mij zien geven ze me niks, dat was zijn overtuiging. Ik ben daar ook te trots voor.

Geen geld hebben om eten te kopen is een dagelijkse beleving van clienten in de maatschappelijke opvang. Dat is ook een gespreksonderwerp wat vaak terugkomt en niet op te lossen is. Stel je maar voor dat je 50 euro hebt voor een week waarmee je alles moet doen. Best lastig. Naast een uitkering mag je 120 euro bijverdienen. Om legaal bij te verdienen moet je een relatie aan kunnen gaan met een baas, een soort werk. Dat is nu juist het probleem, waarom mensen dak of thuisloos zijn geworden. Het is zo moeilijk om een langdurige zorgzame relatie aan te gaan. Daar is van alles voor nodig; het kunnen omgaan met lichamelijke stress, het uitstellen van behoeftes, iemand kunnen aanvoelen, etc. Voor de gemiddelde Nederlander is het soms al lastig om werk, relatie en gezondheid te behouden. Laat staan voor iemand die en traumatische opvoeding heeft gehad of een laag verstandelijke beperking heeft.